Lekcja asertywności. Przykład sytuacji, w której kelner wykorzystuje pretekst bariery językowej, by udawać, że źle nas zrozumiał i przynosi nie to co zamawialiśmy, najczęściej coś droższego. W tym przypadku murzyn w samym środku Hiszpanii, wydawałoby się idealny cel dla naciągacza. Błąd. Chłopak jak gdyby nigdy nic przychodzi z podwójnym espresso, myśli , że wszystko pójdzie zgodnie z planem.   Bohater jest jednak pewny siebie, nie da się  wywieść w pole.  Podstępny kelner musi uznać porażkę. Zwróćcie uwagę na spokój malujący się na twarzy gościa, jest tak opanowany, że cały incydent w najmniejszym stopniu nie wytrącił go z równowagi.  Jednocześnie obalony jest stereotyp mało inteligentnego murzyna, który jest łatwym obiektem eksploatacji dla białych. W tym przypadku prawda i sprawiedliwość zwyciężają i jest to bez wątpienia budujące.

To ten film powinien nosić tytuł “Limits of control”. Bohater próbuje zjeść posiłek, gdy nagle pojawia się zadowolona z siebie grupa grajków. Kupili sobie tanie piszczałki i teraz wydaje im się, że mogą zarabiać na życie nachodząc ludzi w restauracjach.  Agresywnie narzucają się ze swoją marną muzyką, wydaje im się, że mogą ucieszyć kogoś grając specjalnie dla niego. Z twarzy bohatera doskonale można wyczytać opinię, osoby która potrafi ocenić poziom muzyków. Takiego zniesmaczenia nie mogło wywołać jedzenie, nawet jeśli była to kuchnia angielska. Najciekawsze jest jednak pytanie czy blondyn zdała utrzymać doskonały spokój, gdy grajcy, za chwilę, poproszą go o napiwek.

Podejrzenia okazały się słuszne. CIA rzeczywiście zabija ludzi według własnego ‘widzimisię’, nie bacząc na nic innego poza własnym uznaniem. Wiadomo o ich roli w aferze Watergate, wiele Amerykanów podejrzewa nawet, że to właśnie CIA jest odpowiedzialne  za atak na WTC 9ego Września. Teraz łatwiej w to uwierzyć.

Czemu znajomi nie odbierają telefonów? Są zajęci. I nawet nie potrafią trafić, żałosne…

Rene urodził się w ostatnich latach XIX wieku, dożył roku 1967. W między czasie eskperymentował z różnymi stylami, jednak najbardziej z surrealistycznych, prowokujących do myślenia obrazów.  Oto kilka przykładów:

Realizm w sztuce. Idealna kopia rzeczywistości, która tak naprawdę nie wnosi niczego do naszego postrzegania świata. Oczywiście, takie powielenie jest wielce użyteczne dla osób pozbawionych przywileju zobaczenia rzeczywistego przedmiotu. Można też wiele wyrazić przez sam dobór malowanych obiektów. Ale jest też druga strona medalu. Kopie mogą przesłonić to co przedstawiają, stać się bardziej prawdziwe od tego na czym się wzorują i w pewien sposób odgrodzić człowieka od natury.

Ten jest chyba najsłynniejszy. “To nie jest fajka”. Jakto nie? Podobno zdziwionym widzom malarz powiadał: “uwarzacie, że to fajka? spróbujcie nasypać do niej tytoniu”. I jesteśmy przyłapani na tym, że zwyczaje językowe zakorzeniły się w naszej podświadomości. Łatwo zapomnieć, że to tylko znak, symbol, którego cała rola polega na kierowaniu naszej wyobraźni w stronę rzeczywistego obiektu. Ale po raz kolejny musimy odkryć, że to dwie zupełnie inne kategorie. Obszerny temat zamknięty w skromnej formie, to zdecydowanie godne jest uznania.

Znowu świetny przykład.  Czy ten pan faktycznie maluje jajko? Obraz na pewno jajka nie przypomina, wręcz przeciwnie to już dorosły, barwny ptak. Ale przecież to on jest skryty pod skorupą. Człowiek w swojej wyobraź widzi go takiego jaki będzie, samo jajko jest tylko pretekstem do przywołania skojarzenia. Nie można mówić, że model jest tutaj bez znaczenia. Odwzorowywanie nie jet prostym mechanicznym procesem, wiele zależy w tym przypadku od interpretacji. Taka jak ta, też jest przecież dopuszczalna.

Kilka innych:

]]> http://lepiszcze.vegepic.net/2010/02/text-czlowiek-szpak-poleca-2-rene-magritte/feed/ 0 http://lepiszcze.vegepic.net/2010/02/foto-rozne-3/ http://lepiszcze.vegepic.net/2010/02/foto-rozne-3/#comments Sat, 06 Feb 2010 22:28:52 +0000 olo http://lepiszcze.vegepic.net/?p=379

Na pewno każdy zna, większość kocha. Wybrałem ten serial na temat pierwszego textu, z prostego powodu, Jest najśmieszniejszy. Nie ma wyjątkowo głębokiego przesłania, chociaż zwykle coś mądrego można znaleźć. Fabuła jest na drugim planie. Jest pretekstem do najbardziej abstrakcyjnych, celnych i druzgoczących żartów z kultury popularnej i współczesnych czasów. Charakterystyczne dla FG są właśnie dygresyjne wstawki zupełnie nie dotyczące głównego wątku. Bohaterowie przypominają sobie dawne sytuacje, stare seriale, albo używają zupełnie oderwanych porównań. Najczęściej jest to kpina z celebrytów, gwiazd, aktorów, prawicowych polityków, narodowości w każdej możliwej formie. Tutaj wszystko jest parodią. Z jednej strony najbardziej prymitywne żarty, które w tym kontekście są raczej zabawą konwencjami, bo za chwile czynić użytek z psychologicznej wiedzy i inteligentnie wychwytywać z życia nawyki, zwyczaje i odruchy, oczywiście po to by się pośmiać z konwencji. Dzięki tej konstrukcji każdy znajdzie coś dla siebie, a zarzuty o prostactwo albo z drugiej strony brak luzu, z miejsca są bezpodstawne.

Nie mam mowy o dobrej komedii bez odpowiednich bohaterów, W tej kategorii Family Guy bije na głowę konkurencje. Jak to często bywa akcja koncentruje się wokół zwykłej amerykańskiej rodziny. Widzimy małżeństwo Petera i Louis Griffinów i trójkę ich dzieci Chris’a, Meg i Stewiego. Ojciec, podobnie jak ten z Kiepskich, spędza czas na oglądaniu telewizji z piwem w ręku. W międzyczasie aktywnie realizuje swoje cudowne pomysły. Kupuje upośledzone konie, tworzy własne państwo,telewizję albo zostaje piratem. Sam w najpełniejszym stopniu obrazuje stereotyp Amerykanina; jest gruby, niewiarygodnie naiwny, ignorancki i próżny.

Jednak najjaśniejsze gwiazdy to niemowlę i pies. Pierwszy marzy o zabiciu matki i podbiciu świata, co jest jednak trudne do wykonanie z powodu jego wrodzonej niezdarności. W domu Griffinów mieszka także cywilizowany czworonóg. Brian jest niespełnionym pisarzem – inteligentem, który czyta Dostojewskiego, nie wierzy w Boga, ale ma problemy z alkoholem i psim instynktem, który każe mu aportować patyki. A to tylko początek obsady. Schizofreniczny burmistrz strzela z wyrzutni kotów, policjant ściąga przestępców na wózku inwalidzkim.

Wszystko tworzy niepowtarzalny świat, lustrzane odbicie wad i złośliwości właściwych dla naszego społeczeństwa i naszych czasów Na tym gruncie wyśmiane zostaje wszystko co może tylko być wyśmiane. Nikt nie jest bezpieczny. Ale nie od dziś wiadomo, że karykatury wspaniale pokazują rzeczywistość.