Zupełnie inny punkt widzenia przyjął Arystoteles , uczeń Platona, który przewyższył swojego mistrza. Przekonany o słuszności indukcji, razem z przyjaciółmi, spróbował setki gatunków wina z rróżnych greckich miast. Na podstawie tego eksperymentu dokonał podziału i klasyfikacji trunków. Odnośnie początku imprezy zaproponował koncepcje pierwszego polewającego, który sam nie pijąc, napełniał pierwszy kieliszek, tym samym rozpoczynając wesołe szaleństwo. Postulował teleologie, każdy rodzaj wódki tworzony jest w celu wywołania pewnego efektu w pijącym.

Jego etykieta nikomachejska to kopalnia wskazówek dla rozsądnych imprezowiczów , zawiera postulat umiarkowanego spożycia, tzw. złotego środka. Jednakże inni spierają się , że termin ten oznacza po prostu tyle, że alkohol ze środkowej części butelki cechuje najwyborniejszy smak. O hedonistach chyba nie warto nawet wspominać, to byli ludzie, którzy  zupełnie nie dbali o następny dzień, napełniając kieliszki do czasu aż skończy się butelka lub wytrzymałość ich żołądka. Te idee są jednak skądinąd popularne aż do dziś.
Następny przełom to moment rozpowszechnienia się chrześcijaństwa. Prorocy przekonywali tłumy o tym, że prawdziwą wartość posiada tylko następny dzień. W związku z tym trzeba pic tak ,aby jutro nie było piekłem , a wręcz przeciwnie. Rano powinniśmy być świeży i czyści jak anioły. Pod wpływem tej nauki ludzie, którzy już wcześniej przywiązywali wagę do następstw przesadnego picia, zaczęli jeszcze ostrożniej podchodzić do kieliszka. Po upadku imperium Rzymskiego, Kościół przejął całkowitą kontrolę nad produkcją alkoholu w Europie. Wielu kapłanów cynicznie wykorzystało to by wzbogacić się i wygodnie żyć , przy tym nie stroniąc od zabawy.

W XII w. dystrybucję podzielono na dwa przedsiębiorstwa, zachodnie w Rzymie oraz Wschodnie w Konstantynopolu. Ruch Chrześcijański urodził także tzw. Abstynentów. Ludzie ci, bardzo szanowani przez współczesnych, przenosili się na odludzie odmawiając za każdym razem nawet połowy oferowanego im kieliszka.

Na uwagę zasługuje też szeroko komentowany, ontologiczny dowód na istnienie kaca. Autorem był św. Anzelm. Kazał słuchaczom wyobrazi sobie stan, w którym niczego człowiek nie pragnie bardziej niż szklanki wody. Zarzucano mu, że sama myśl nie jest wystarczającą podstawą by przyjąć prawdziwość istnienia kaca, ze szczególnym uwzględnieniem “kontrargumentu wyspy“, mianowicie to że możemy wyobrazić sobie wyspę, na której alkohol się nie kończy, nie jest wystarczającą przesłanką by orzec jakoby taka wyspa rzeczywiście istniała.

Od wieków ludzie spędzali wolne chwile rozkoszując się napojami wyskokowymi. Od rozcieńczonego wodą wina w antycznej Grecji po czystą wódkę w dzisiejszej Polsce, nie wspominając o całej gamie smakowych wariacji poszczególnych trunków. Ale za praktyką zawsze musi stać teoria. Zobaczmy co na  temat zabawy można odnaleśc u znanych filozofów.
Najstarsze źródła wskazują na istnienie postaci imieniem Heraklit. Czytamy w nich, że będąc w stanie upojenia skarżył się że  “wszystko płynie”, nie mogąc przy tym utrzymać równowagi. Był na swój sposób odkrywcą, zawsze szukał nowych smaków i przekonywał, że nie można dwa razy wypić tego samego gatunku wina.
W opozycji do niego stali zwolennicy Paremenidesa, wśród nich Zenon z Elii. Przedstawił on teorię według, której picie nie istnieje. Tak zwany paradoks ręki ilustruję jego tezę. Otóż ręka z kielichem zanim przebędzie drogę od stołu do ust pijącego musi najpierw pokona połowę dystansu, nastepnie połowę odległości, która pozostała. Później znów połowę i tak dalej, z czego, według Zenona, wynika, że picie nie jest możliwe. Intuicyjne wydaje się zapytać go “jak nie możliwe skoro możliwe?” To jednak temat na oddzielną dyskusję.
Grecja wydała także innych znaczących myślicieli. Demokryt jak pierwszy stwierdził, że alkohol składa się z małych cząstek, czyli kropel. Pitagoras zaufał liczbom i obstawał przy zdaniu, że tylko precyzyjnie nalane 100 mililitrów może być elementem dobrej popijawy. Warto jeszcze wspomnieć o dwóch szkołach. Jedna z nich to Stoicy, popularni również w okresie Cesarstwa rzymskiego. Ci panowie  propagowali wizję rozsądnego, spokojnego picia. Nie pozwalali swoim podopiecznym na najmniejszą, zewnętrzną oznakę nietrzeźwości. Druga szkoła, mianowicie Sofiści, słynęła z umiejętności retorycznych. Typowy sofista potrafił przedstawić aktualnie pity alkohol jako najlepszy trunek, z jakim zetknął się w swoim życiu. Nie miało znaczenia czy chodziło o proste wino czy cenną whiskey.
Sokrates, według kronik opryskliwy i brzydki, w końcu został skazany na śmierć za upijanie młodzieży. Każdego dnia wyprawiał się na rynek, gdzie ochoczo pijał z każdym napotkanym przechodniem, Zwykle był górą i partner prędzej czy później odpadał z gry. Jednak następnego dnia również od niego słyszano, że “wie,że pił, ale nic nie wie o tym co się działo”
Natomiast Platon był już gwiazdą salonów. Chociaż popularny , bardzo nieufnie podchodził do rzeczywistości. Uważał, że dostępny dla człowieka alkohol, to tylko rozcieńczona wersja tego prawdziwego, pełnego, za to niedostępnego dla zwykłego człowieka. Zasłynął opowieścią o imprezie w jaskini. Uczestnicy zabawy pili tam marnej jakości alkohol i tylko jeden z nich odważył się wyjść do sklepu po prawdziwe, greckie wino, co zresztą spotkało się z nieprzychylną reakcją współbiesiadników. Tą zmianę standardów okupił jednak ciężkim kacem. I chociaż od tego czasu “nawrócił się” jego kompani nie odważyli  zmienić zwyczajów i nadal w ciemności niszczą organizm miernej jakości napojem. Platon to także orędownik stanowiska, że dobry alkohol można poznac dedukcyjnie. Innymi słowy znając składniki da się wywnioskowac smak i wartośc produktu.