- lepiszcze.vegepic.net ma ponad rok i nadal żyje ^^

- w Marcu było ponad  250 wejść na stronę, to trzeci wynik w historii i najlepszy od dawna, dzięki za wsparcie

- planuję zmienić trochę stronę, może jeszcze w tym miesiącu

- brak aktualizacji z uwagi na to, że się przeprowadzam itd, za jakiś czas coś się pojawi, ale nie wiem kiedy

- “w kinie” nie działa, bo są poroblemy z youtube

-

O co? O to, że jest aktualna. Książki Doris nie tylko w treści, ale też w formie malują i komentują życie w Polsce XXI-wieku.  Wszystko zaczęło się w 2002, kiedy wydano ‘Wojnę polsko-ruską pod flagą biało-czerwoną’.  Jest to historia pewnego ‘Łysego’,  chłopaka z osiedla, który jest za pan brat z niejednym gatunkiem dragów, urzywa pięści przy każdej okazji i  języka raczej mało oficjalnego. Masłowska z tego mało wdzięcznego tematu zrobiła wielkomiejską baśń. Silny przeżywa śmierć psa, wizytę wściekłej narkomanki i skorumpowane wybory miss miasta. Nie zabraknie wątku miłosnego. Przewijające się przez historię postacie to absurdalnie zdeformowane przykłady różnch typów osobowości. Silnemu dane jest nawet spotkać samą autorkę i odbyć ciekawą rozmowę.

Język jakim pisze Masłowska jest wyjątkowo nietypowy. Narracja składa się z chaotycznego pomieszania przekleństw, haseł reklamowych, kulturowych odniesień i swoiście zinterpretowanego słownictwa nowoczesnych ideologii. Moża w tym utonąć, ale faktem jest, że rzeczywistość mówi do nas w podobny sposób. Idąc przez miasto jednocześnie rozawiamy ze znajomym, czytamy wszechobecne plaktaty reklamowe, słyszym urywki rozmów współpasażerów  w autobusie. Masłowska próbuje to odtworzyć w swojej prozie, a efekt jest bardzo zadowalający, chociaż dla niektórych pewe wyrażenia będą moco gorszące.

Takie podejście naraziło autorkę na zarzuty grafomaństwa, wulgaryzmu i braku jakiegokolwiek sensu w fabule. A wystarczy tylko przyjrzeć się dokłądniej. Gdy zajrzymy za fasadę nietypowej konstrukcji “Wojny”  ukarzą się nam znacznie bardziej poważne problemy. Z jednej strony zagubienie młodych ludzi w ponowoczesnym, pędzącym na oślep świecie. Tysiące jednostek jest agresywnie zalewanych  ze wszystkich stron oceanem informacji, często zupełnie bezwartościowych. Znaczna ich część gubi się , tracie rozeznanie w świecie, ucieka się do pomocy urzywek lub niebezpicznych ideologii. Z drugiej strony w mieście nieustannie toczy się wojna między tym co nasze i tym co obce. Tym co polskie i tym co ‘ruskie’. Bogaci w konfrontacji z biednymi, silni ze słabymi, a wszystko dzieje się tuż za rogiem.

‘Paw królowej’ to przejśćie z szarych bloków na wygodne, strzeżone osiedle. Ambitny muzyk – Retro Stanisław poznaje dole i niedole życia w showbiznesie. Jego kariera straciła tempo po sukcesie nowego zespołu, który teraz przeżywa swoje 5 minut sławy. Aby utrzymać zainteresowanie publiczności menadżer stara się wywołać sensację robiąc w mediach z Retra homoseksualistę. Wszystko to jest w rzeczywistości rapową piosneką autorstwa MC Doris, charakterystyvcznym tekstem pełnym zdań o przestawionym szyku, niekonwencjonalnych porównań i oczywiście mało subtlenych wulgaryzmów.

Tym razem zabawan historyjka także ma drugie dno. Widzimy społeczeństwo goniące za płytką sensacją, ślepe na prawidzwe problemy i tragedie ludzkie. Poziom akceptacji i tolerancji bliski jest zeru, zazdrość i chciwość decydują o podjemowanych decyzjach.

Biografia Masłowskiej i kolekcja jej niekonwencjonalnych zachowań dobrze komponują się z tym co pisze. Nie wiemy ile w tym gry i pozorowania, ale do czego potrzebna byłaby taka wiedza? Doris podchodzi do siebie z dystansem i jej właśnie zawdzięczamy powiew świeżego powietrza w polskiej literaturze. Duch Gombrowicza jest tu obecny.

Lekcja asertywności. Przykład sytuacji, w której kelner wykorzystuje pretekst bariery językowej, by udawać, że źle nas zrozumiał i przynosi nie to co zamawialiśmy, najczęściej coś droższego. W tym przypadku murzyn w samym środku Hiszpanii, wydawałoby się idealny cel dla naciągacza. Błąd. Chłopak jak gdyby nigdy nic przychodzi z podwójnym espresso, myśli , że wszystko pójdzie zgodnie z planem.   Bohater jest jednak pewny siebie, nie da się  wywieść w pole.  Podstępny kelner musi uznać porażkę. Zwróćcie uwagę na spokój malujący się na twarzy gościa, jest tak opanowany, że cały incydent w najmniejszym stopniu nie wytrącił go z równowagi.  Jednocześnie obalony jest stereotyp mało inteligentnego murzyna, który jest łatwym obiektem eksploatacji dla białych. W tym przypadku prawda i sprawiedliwość zwyciężają i jest to bez wątpienia budujące.

To ten film powinien nosić tytuł “Limits of control”. Bohater próbuje zjeść posiłek, gdy nagle pojawia się zadowolona z siebie grupa grajków. Kupili sobie tanie piszczałki i teraz wydaje im się, że mogą zarabiać na życie nachodząc ludzi w restauracjach.  Agresywnie narzucają się ze swoją marną muzyką, wydaje im się, że mogą ucieszyć kogoś grając specjalnie dla niego. Z twarzy bohatera doskonale można wyczytać opinię, osoby która potrafi ocenić poziom muzyków. Takiego zniesmaczenia nie mogło wywołać jedzenie, nawet jeśli była to kuchnia angielska. Najciekawsze jest jednak pytanie czy blondyn zdała utrzymać doskonały spokój, gdy grajcy, za chwilę, poproszą go o napiwek.

Podejrzenia okazały się słuszne. CIA rzeczywiście zabija ludzi według własnego ‘widzimisię’, nie bacząc na nic innego poza własnym uznaniem. Wiadomo o ich roli w aferze Watergate, wiele Amerykanów podejrzewa nawet, że to właśnie CIA jest odpowiedzialne  za atak na WTC 9ego Września. Teraz łatwiej w to uwierzyć.

Czemu znajomi nie odbierają telefonów? Są zajęci. I nawet nie potrafią trafić, żałosne…