Text – Historia Filozofii Picia 2

Dalszy ciąg, od Arystotelesa do Anzelma.

Zupełnie inny punkt widzenia przyjął Arystoteles , uczeń Platona, który przewyższył swojego mistrza. Przekonany o słuszności indukcji, razem z przyjaciółmi, spróbował setki gatunków wina z rróżnych greckich miast. Na podstawie tego eksperymentu dokonał podziału i klasyfikacji trunków. Odnośnie początku imprezy zaproponował koncepcje pierwszego polewającego, który sam nie pijąc, napełniał pierwszy kieliszek, tym samym rozpoczynając wesołe szaleństwo. Postulował teleologie, każdy rodzaj wódki tworzony jest w celu wywołania pewnego efektu w pijącym.

Jego etykieta nikomachejska to kopalnia wskazówek dla rozsądnych imprezowiczów , zawiera postulat umiarkowanego spożycia, tzw. złotego środka. Jednakże inni spierają się , że termin ten oznacza po prostu tyle, że alkohol ze środkowej części butelki cechuje najwyborniejszy smak. O hedonistach chyba nie warto nawet wspominać, to byli ludzie, którzy  zupełnie nie dbali o następny dzień, napełniając kieliszki do czasu aż skończy się butelka lub wytrzymałość ich żołądka. Te idee są jednak skądinąd popularne aż do dziś.
Następny przełom to moment rozpowszechnienia się chrześcijaństwa. Prorocy przekonywali tłumy o tym, że prawdziwą wartość posiada tylko następny dzień. W związku z tym trzeba pic tak ,aby jutro nie było piekłem , a wręcz przeciwnie. Rano powinniśmy być świeży i czyści jak anioły. Pod wpływem tej nauki ludzie, którzy już wcześniej przywiązywali wagę do następstw przesadnego picia, zaczęli jeszcze ostrożniej podchodzić do kieliszka. Po upadku imperium Rzymskiego, Kościół przejął całkowitą kontrolę nad produkcją alkoholu w Europie. Wielu kapłanów cynicznie wykorzystało to by wzbogacić się i wygodnie żyć , przy tym nie stroniąc od zabawy.

W XII w. dystrybucję podzielono na dwa przedsiębiorstwa, zachodnie w Rzymie oraz Wschodnie w Konstantynopolu. Ruch Chrześcijański urodził także tzw. Abstynentów. Ludzie ci, bardzo szanowani przez współczesnych, przenosili się na odludzie odmawiając za każdym razem nawet połowy oferowanego im kieliszka.

Na uwagę zasługuje też szeroko komentowany, ontologiczny dowód na istnienie kaca. Autorem był św. Anzelm. Kazał słuchaczom wyobrazi sobie stan, w którym niczego człowiek nie pragnie bardziej niż szklanki wody. Zarzucano mu, że sama myśl nie jest wystarczającą podstawą by przyjąć prawdziwość istnienia kaca, ze szczególnym uwzględnieniem “kontrargumentu wyspy“, mianowicie to że możemy wyobrazić sobie wyspę, na której alkohol się nie kończy, nie jest wystarczającą przesłanką by orzec jakoby taka wyspa rzeczywiście istniała.